Μετά τα γεγονότα των Χανίων τον Φεβρουάριο του 1897 και υπό την πίεση της κοινής γνώμης, η κυβέρνηση του Θεόδωρου Δεληγιάννη προχώρησε αρχικά στην αποστολή πολεμικών πλοίων στην Κρήτη με σκοπό την προστασία και τη διάσωση του άμαχου πληθυσμού. Τις επόμενες μέρες, και υπό την απειλή της επικείμενης εγκατάστασης στο νησί ευρωπαϊκών στρατευμάτων, αποφασίστηκε η αποστολή ενός ισχυρού στρατιωτικού σώματος υπό τον συνταγματάρχη Τιμολέοντα Βάσσο. Αρχικός στόχος ήταν η κατάληψη των Χανίων, ωστόσο σύντομα αποφασίστηκε η αποβίβασή του στον όρμο του Κολυμπαρίου, δυτικά της πόλης και κοντά στη μονή Γωνιάς.
Η συγκεκριμένη παρέμβαση θεωρήθηκε ως επιθετική ενέργεια από τους Οθωμανούς και αποτέλεσε την αφορμή για το ξέσπασμα του ελληνο-οθωμανικού πολέμου του 1897. Οι συγκρούσεις στη Θεσσαλία και την Ήπειρο ξεκίνησαν στις αρχές Απριλίου και διήρκησαν ένα μήνα μέχρι την προσωρινή ανακωχή της 7ης Μαΐου 1897. Το αποτέλεσμα ήταν η ταπεινωτική ήττα του ελληνικού στρατού. Οι εδαφικές απώλειες απεφεύχθηκαν χάρη στην παρέμβαση των ευρωπαϊκών δυνάμεων, ωστόσο η Ελλάδα αναγκάστηκε να καταβάλει δυσβάστακτες πολεμικές αποζημιώσεις και να αποσύρει τις στρατιωτικές της δυνάμεις από την Κρήτη.
