Κατά τον δεύτερο χρόνο της επανάστασης του 1866, η οθωμανική κυβέρνηση αποφάσισε την εισαγωγή ενός νέου διοικητικού συστήματος στην Κρήτη, βασισμένου στον Νόμο των Βιλαετίων. Έχοντας ως κύριο στόχο την αποτροπή των εξεγέρσεων, το συγκεκριμένο σύστημα προέβλεπε την καθιέρωση αυτοδιοίκησης με διευρυμένη συμμετοχή των τοπικών εθνοτικών ομάδων. Η ύστατη αυτή παραχώρηση έγινε υπό την πίεση των ευρωπαϊκών δυνάμεων και βάσει της προσδοκίας ότι θα εξασφάλιζε τη μακροπρόθεσμη ειρήνευση του νησιού.
Το φθινόπωρο του 1867 η γενική δομή του νέου συστήματος είχε ήδη διαμορφωθεί και εγκριθεί από την οθωμανική κυβέρνηση, ενώ η εφαρμογή του σε τοπικό επίπεδο ανατέθηκε στον Μεγάλο Βεζίρη Ααλή. Το οριστικό τέλος της επανάστασης στις αρχές του 1869 δημιούργησε τις προϋποθέσεις για τη διεξαγωγή εκλογών με σκοπό τον σχηματισμό της Γενικής Συνέλευσης. Ωστόσο, ήδη από τα πρώτα χρόνια, εντοπίστηκαν σημαντικά προβλήματα στη λειτουργία της. Στις εκλογές του 1870, για παράδειγμα, απαγορεύτηκε η συμμετοχή όσων είχαν λάβει μέρος στην επανάσταση. Το 1872 ο Γενικός Διοικητής διέκοψε τις εργασίες, όπως αντίστοιχα συνέβη το 1873 και το 1875, υποστηρίζοντας ότι είχαν τεθεί ζητήματα που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε αντιπαραθέσεις.
