Η εξέγερση του 1770, γνωστή ως η Επανάσταση του Δασκαλογιάννη, αποτέλεσε μέρος των αποκαλούμενων Ορλοφικών στο πλαίσιο του ρωσο-οθωμανικού πολέμου του 1764-1774. Κεντρικό ρόλο στην περίπτωση της Κρήτης είχε ο Σφακιανός έμπορος Ιωάννης Βλάχος ή Δασκαλογιάννης, ο οποίος κατάφερε να πείσει τους Σφακιανούς ότι με τη βοήθεια της Ρωσίας θα μπορούσαν να εκδιώξουν τους Οθωμανούς από το νησί. Η κινητοποίηση ξεκίνησε το Πάσχα του 1770. Σύντομα οι Σφακιανοί έφτασαν μέχρι τα όρια της πόλης των Χανίων, ωστόσο οι οθωμανικές αρχές συγκέντρωσαν σημαντικό μέρος των στρατιωτικών δυνάμεων του νησιού, ενώ έλαβαν και ενισχύσεις από την Κωνσταντινούπολη. Χωρίς τη βοήθεια των Ρώσων, οι Σφακιανοί δεν ήταν σε θέση να προβάλλουν αποτελεσματική αντίσταση. Πολλά από τα σημαντικότερα χωριά των Σφακίων καταστράφηκαν, ενώ οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν για αρκετούς μήνες, μέχρι την οριστική παράδοση των Σφακιανών το φθινόπωρο του 1770. Ακολούθησε η σύναψη μιας ειδικής συμφωνίας που όριζε το νέο πλαίσιο διοίκησης της επαρχίας. Ο ίδιος ο Δασκαλογιάννης συνελήφθη και κρατήθηκε ως όμηρος μέχρι τον Ιούνιο του 1771, οπότε και εκτελέστηκε από τους Οθωμανούς.
