Η προετοιμασία για την έναρξη της επανάστασης του 1821 στην Κρήτη υπήρξε περιορισμένη συγκριτικά με άλλες περιοχές όπως λ.χ. η Πελοπόννησος. Οι πρώτες κινητοποιήσεις εντάσσονται στο πλαίσιο του αμοιβαίου φόβου μετά την έναρξη της επανάστασης στη Μολδοβλαχία. Οι οθωμανικές αρχές διέταξαν τη συλλογή όσων όπλων βρίσκονταν στα χέρια των χριστιανών, ενώ επέτρεψαν την οπλοφορία σε όλους τους μουσουλμάνους. Παράλληλα, επισκευές έγιναν στις οχυρώσεις των πόλεων και υπήρξε πρόνοια για τη συγκέντρωση τροφίμων και προμηθειών.
Από μέρους των χριστιανών, οι Σφακιανοί φρόντισαν για την αγορά οπλισμού, ενώ μέσα από διάφορες διαδικασίες, με κυριότερη τη συνέλευση στην Παναγία τη Θυμιανή, επιχείρησαν να προχωρήσουν στην ανάπτυξη μιας στοιχειώδους οργάνωσης, εξασφαλίζοντας τη συνεργασία χριστιανών και από τις άλλες περιοχές του νησιού. Ακόμα, αναζήτησαν εξωτερική βοήθεια, απευθυνόμενοι στην Ύδρα και τις Σπέτσες, ενώ έλαβαν ιδιαίτερη πρόνοια για τη σύσφιξη των δεσμών με τη Φιλική Εταιρία. Μέρος της προσπάθειας αυτής, αποτέλεσε το αίτημα προς τον Δημήτριο Υψηλάντη για την αποστολή ενός Γενικού Αρχηγού, εξασφαλίζοντας κατά τον τρόπο αυτό την τυπική αναγνώριση και ένταξη της Κρήτης στο επίσημο επαναστατικό στρατόπεδο.
