Ο Παρθένιος Κελαϊδής γεννήθηκε το 1830 στο Μουρί Σφακίων και χρίστηκε μοναχός στη Μονή Γωνιά το 1853. Υπήρξε από τις ηγετικές μορφές της επανάστασης του 1866, μετά το τέλος της οποίας κατέφυγε στην Τεργέστη. Ιδιαίτερη δράση ανέπτυξε το 1876, περιοδεύοντας σε διάφορες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, ενώ αργότερα κατέφυγε στην Ιταλία όπου ίδρυσε Κομιτάτο με σκοπό τη συνέχιση της εξέγερσης. Το 1880 εξελέγη επίσκοπος Κισάμου και Σελίνου από την Ιερά Επαρχιακή Σύνοδο της Εκκλησίας της Κρήτης, ωστόσο δεν αποδέχτηκε την εκλογή του. Το 1893 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα με σκοπό την προετοιμασία ενός ακόμα επαναστατικού κινήματος, ενώ επέστρεψε στην Κρήτη το φθινόπωρο του 1897. Λίγα χρόνια αργότερα, ήρθε σε ρήξη με τον Πρίγκιπα Γεώργιο λόγω της αποπομπής του Ελευθερίου Βενιζέλου, με αποτέλεσμα να καταδικαστεί το 1904 από την Ιερά Επαρχιακή Σύνοδο σε εγκλεισμό στη Μονή Επανωσήφη. Ο ίδιος αρνήθηκε την απόφαση της Συνόδου, με αποτέλεσμα ν’ αναγκαστεί να εγκαταλείψει για ακόμα μια φορά το νησί, καταφεύγοντας στην Αθήνα. Πέθανε τον Αύγουστο του 1905 στη Σύρο.