Ο Κωνσταντίνος Φούμης υπήρξε σημαντική πολιτική φυσιογνωμία και ένας από τους στενότερους συνεργάτες του Ελευθερίου Βενιζέλου. Η συνεργασία τους ξεκινάει το 1888, όταν από κοινού με τους Χαράλαμπο Πωλογιώργη και Κωνσταντίνο Μοάτσο, ανέλαβαν την έκδοση της εφημερίδας Λευκά Όρη. Συμμετείχε στα γεγονότα της περιόδου 1895-1898 αναλαμβάνοντας ενεργό δράση, ενώ το 1899, στις πρώτες εκλογές τη Κρητικής Πολιτείας, εξελέγη μέλος της Συντακτικής Συνέλευσης ως πληρεξούσιος της επαρχίας Σελίνου. Το επόμενο διάστημα διορίστηκε μέλος του Ηγεμονικού Συμβουλίου αναλαμβάνοντας το πεδίο των οικονομικών. Το 1901 ήρθε σε ρήξη με τον Βενιζέλο, καθώς διαφώνησε με τη δημόσια καταγγελία της πολιτικής του Πρίγκιπα Γεωργίου σε σχέση με το ζήτημα της Ένωσης. Ωστόσο, την άνοιξη του 1905, συνασπίστηκε μαζί του και αποτέλεσε μία από τις ηγετικές μορφές του κινήματος του Θερίσου. Η ανάμειξή του στην πολιτική συνεχίστηκε και μετά την Ένωση, καθώς εκλέχθηκε στην ελληνική Βουλή ως βουλευτής Σελίνου και αργότερα Χανίων, ενώ υπήρξε και μέλος της ελληνικής Γερουσίας.