Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, γεννημένος το 1864 στις Μουρνιές Χανίων, υπήρξε μία από τις πιο σημαντικές πολιτικές προσωπικότητες της Ελλάδας. Μετά από τον αναγκαστικό του εκπατρισμό λόγω της Κρητικής Επανάστασης του 1866, σπούδασε Νομικά στην Αθήνα και δραστηριοποιήθηκε στην πολιτική. Το 1889, σε ηλικία 25 ετών, εκλέγεται πληρεξούσιος στην Κρητική Συνέλευση, υποστηριζόμενος από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.

Η πολιτική του πορεία ήταν γεμάτη προκλήσεις. Αν και διαφώνησε με την εξέγερση του 1899 και αναγκάστηκε να διαφύγει στην Αθήνα, επανήλθε στο προσκήνιο με την εφαρμογή του Νέου Οργανισμού. Υποστήριξε την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, αλλά τελικά συμφώνησε στη λύση της αυτονομίας λόγω εξωτερικών πιέσεων.

Το 1901, οι πολιτικές του διαφορές με τον Πρίγκιπα Γεώργιο τον οδήγησαν σε παραίτηση. Ωστόσο, το 1905 συμμετείχε στο κίνημα του Θερίσου, κερδίζοντας έτσι παραχωρήσεις από τις Δυνάμεις. Παρά τις εκλογικές του αποτυχίες το 1906 και 1907, επέστρεψε το 1910 στην Αθήνα και ανέλαβε την πρωθυπουργία.