Πριν ακόμα την έναρξη της επανάστασης, οι οθωμανικές αρχές είχαν φροντίσει για τη συλλογή των όπλων από τον χριστιανικό πληθυσμό. Ωστόσο στα χέρια των επαναστατών, σύμφωνα με τον Κριτοβουλίδη, παρέμειναν περίπου 1200 τουφέκια: 800 στα Σφακιά και τα υπόλοιπα διάσπαρτα κυρίως στη δυτική Κρήτη. Όσοι επαναστάτες δεν διέθεταν τα αναγκαία μέσα πολεμούσαν αρχικά με ό,τι μέσα διέθεταν. Κύρια πηγή εξασφάλισης οπλισμού αποτελούσε η λεηλασία νεκρών και αιχμαλώτων. Το πάθος για την απόκτησή τους αποτυπώνεται σε πλήθος περιγραφών, όπου άοπλοι επαναστάτες κατεδίωκαν μουσουλμάνους και τους αφόπλιζαν, αρπάζοντας τα όπλα τους σχεδόν από τους ώμους τους.

Προοδευτικά, χάρη στις διαδοχικές νίκες, τις αγορές και τις διάφορες επιδρομές, οι επαναστάτες κατάφεραν να δημιουργήσουν αξιόλογα αποθέματα. Όπλα και εφόδια στάλθηκαν και από τις άλλες επαναστατημένες περιοχές, ενώ μεγάλες αγορές έγιναν σε διάφορα ευρωπαϊκά και άλλα λιμάνια. Παράλληλα, εντοπίζεται η σταδιακή ανάπτυξη διαφόρων εσωτερικών δικτύων εμπορίας, βασισμένων τόσο στα όπλα-λάφυρα όσο και σε εισαγωγές.