Κατά τον δεύτερο χρόνο της επανάστασης του 1866, η οθωμανική κυβέρνηση αποφάσισε την εισαγωγή ενός νέου διοικητικού συστήματος στην Κρήτη, βασισμένου στο Νόμο των Βιλαετιών, ο οποίος είχε ανακοινωθεί το 1864, χωρίς ποτέ να εφαρμοστεί. Έχοντας ως κύριο στόχο την αποτροπή των εξεγέρσεων, το συγκεκριμένο σύστημα προέβλεπε στην καθιέρωση αυτοδιοίκησης με διευρυμένη συμμετοχή των τοπικών εθνοτικών ομάδων. Η ύστατη αυτή παραχώρηση, όπως χαρακτηρίστηκε από τους Οθωμανούς αξιωματούχους, έγινε υπό την πίεση των ευρωπαϊκών δυνάμεων και βάσει της προσδοκίας ότι η απόκτηση σημαντικών προνομίων από μέρους της χριστιανικής  κοινότητας, θα εξασφάλιζε την μακροπρόθεσμη ειρήνευση του νησιού.

Το φθινόπωρο του 1867, η γενική δομή του νέου συστήματος είχε ήδη διαμορφωθεί και εγκριθεί από την οθωμανική κυβέρνηση, ενώ η εφαρμογή του σε τοπικό επίπεδο ανατέθηκε στον Μεγάλο Βεζίρη Ααλή Πασά. Στο πλαίσιο της αποστολής του, ο Ααλή Πασάς έπρεπε να διερευνήσει τις συνθήκες που επικρατούσαν στο νησί, δεχόμενος, αν κρινόταν απαραίτητο, τις συμβουλές των εκπροσώπων των τοπικών προκρίτων. Στη συνέχεια, λαμβάνοντας υπ’ όψη του τα δεδομένα που προέκυπταν, θα έπρεπε να προχωρήσει στην προσαρμογή των βασικών διατάξεων του γενικού σχεδίου στα τοπικά δεδομένα.