Η οριστική αποδέσμευση της Κρήτης από το πλαίσιο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η εξασφάλιση της αυτοδιοίκησης, δημιούργησε αρχικά την εντύπωση ότι υπήρχαν πλέον οι προϋποθέσεις για την προώθηση σημαντικών συγκοινωνιακών έργων. Ωστόσο, κατά τα πρώτα χρόνια, η συγκεκριμένη τάση υπήρξε αδύναμη λόγω της οικονομικής κρίσης αλλά και της αντίδρασης στην προοπτική της ανάληψης μεγάλων οικονομικών δεσμεύσεων από μέρους του κρητικού δημοσίου.

Το αποτέλεσμα ήταν η αποφυγή οποιουδήποτε ιδιαίτερου έργου και, αντίστροφα, η επικέντρωση στα έργα οδοποιίας. Η κατασκευή ορισμένων μεταλλικών γεφυρών, η σύνταξη σχεδίων για την κατασκευή σιδηροδρόμου, αποτελούσαν πρωτοβουλίες του Ύπατου Αρμοστή και αντιμετώπισαν τον έντονο σκεπτικισμό της Βουλής. Αντίστοιχα, η σύνταξη σχεδίων για την κατασκευή νέων λιμανιών, αποτελούσε πρωτοβουλία των δημοτικών αρχών των τριών μεγάλων πόλεων. Χάρη στη βελτίωση των οικονομικών συνθηκών, η παραπάνω πολιτική μεταβλήθηκε σημαντικά από τα μέσα της δεκαετίας του 1910 και έπειτα. Μεγάλα έργα όπως ο σιδηρόδρομος ή τα λιμάνια δεν υλοποιήθηκαν, επετεύχθη, ωστόσο, η σημαντική επέκταση του οδικού δικτύου σε πολλές απομονωμένες μέχρι τότε περιοχές, όπως και η βελτίωσή του μέσω της σκυρόστρωσης και της υλοποίησης διαφόρων επιμέρους υποδομών.