Στα τέλη του 1867, ο οθωμανικός στρατός αδυνατούσε, ακόμα και παρά τα μέσα που διέθετε, να ελέγξει θέσεις που βρίσκονταν μακριά από τα κύρια στρατόπεδα και τις οχυρωμένες πόλεις. Χωρίς τη δυνατότητα αυτή, ήταν αδύνατο να εμποδιστούν οι διαρκείς μετακινήσεις των ένοπλων ομάδων, όπως και η μεταφορά δια θαλάσσης πολεμοφοδίων και ενισχύσεων για τους επαναστάτες. Από τα τέλη του 1867, η οθωμανική διοίκηση επέλεξε μια διαφορετική στρατηγική, βασισμένη στην κατασκευή ενός εκτεταμένου δικτύου μικρών οχυρωμένων φυλακίων (κουλέδες), παράλληλα με τη δημιουργία εντός στοιχειώδους αλλά εκτεταμένου οδικού δικτύου.

Περισσότερα από 150 φυλάκια κατασκευάστηκαν σε συγκεκριμένα σημεία και περάσματα ή παραλιακές περιοχές, χωρίζοντας το νησί σε τέσσερεις μεγάλες ζώνες. Μέσω του οδικού δικτύου, οι κουλέδες συνδέονταν με μεγαλύτερα φυλάκια και στρατόπεδα, εξασφαλίζοντας τη δυνατότητα άμεσης ενίσχυσης. Τα προβλήματα που δημιούργησε η κατασκευή των κουλέδων αποτυπώνονται στις πηγές, καθώς από το 1867 και έπειτα το μεγαλύτερο μέρος της δράσης των επαναστατών αφορούσε επιθέσεις σε φυλάκια. Με το τέλος της επανάστασης, οι περισσότεροι από τους κουλέδες εγκαταλείφθηκαν και περιέπεσαν σε αχρηστία με αποτέλεσμα να καταστραφούν ή να λεηλατηθούν από τους κατοίκους των γύρω περιοχών, προκειμένου τα υλικά τους να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή άλλων κτιρίων.