Ήδη από τα πρώτα χρόνια εφαρμογής του Οργανικού Νόμου, οι αντιπρόσωποι της χριστιανικής κοινότητας έσπευσαν να διαμαρτυρηθούν για την πλημμελή εφαρμογή των συμφωνηθέντων από μέρους της οθωμανικής διοίκησης. Ως τεκμήρια, επικαλέστηκαν προβλήματα σε σχέση με τη λειτουργία της Γενικής Συνέλευσης, τη διαρκή προσπάθεια υπονόμευσης των προνομίων που είχε αποκτήσει η χριστιανική έναντι της μουσουλμανικής κοινότητας, αλλά και επιμέρους ζητήματα στο επίπεδο της δικαιοσύνης, της φορολογίας, όπως και του ελέγχου του διοικητικού και γραφειοκρατικού μηχανισμού.

Στο πλαίσιο αυτό, η εξέγερση στην περιοχή της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης το καλοκαίρι του 1875, αποτέλεσε αφορμή για την προετοιμασία νέων κινητοποιήσεων από μέρους των χριστιανών. Ωστόσο, σύντομα έγινε σαφές ότι χωρίς τα κατάλληλα μέσα και την αναγκαία υποστήριξη, ήταν αδύνατο να διεκδικήσουν άμεσα κάποια ριζική μεταβολή. Αντίστοιχα, ορισμένες παρεμβάσεις της οθωμανικής διοίκησης, η ικανοποίηση διαφόρων αιτημάτων που παρέμεναν σε εκκρεμότητα και η παροχή νέων υποσχέσεων και διαβεβαιώσεων τόσο από μέρους των Οθωμανών όσο και των Ευρωπαϊκών δυνάμεων, απέτρεψαν προσωρινά τη σύγκρουση.