Σημαντικό εμπόδιο στην προοπτική μιας άμεσης εξέγερσης από μέρους των χριστιανών της Κρήτης την άνοιξη του 1866 αποτελούσε η απουσία ουσιαστικής υποστήριξης από μέρους των ευρωπαϊκών δυνάμεων, όπως και των επίσημων μηχανισμών του ελληνικού κράτους. Πέρα από ορισμένες εξαιρέσεις, καμία ουσιαστική προσπάθεια δεν είχε γίνει για την εξασφάλιση των αναγκαίων προμηθειών. Σκοπός, άλλωστε, των χριστιανών έως και την έσχατη στιγμή ήταν να αποδείξουν ότι δεν επιδίωκαν την ένοπλη σύγκρουση αλλά τη διαπραγμάτευση με την οθωμανική εξουσία.

Η αποστολή των πρώτων εφοδίων έγινε μόλις στις αρχές Αυγούστου του 1866. Μέσω του λιμανιού της Σύρου, μεταφέρθηκαν στην Κρήτη σημαντικά φορτία όπλων και πυρομαχικών, και παράλληλα τροφίμων, ρουχισμού και κάθε άλλου είδους που απαιτούνταν για τον εξοπλισμό των ενόπλων αλλά και για την επιβίωση των αμάχων. Κεντρικό ρόλο στη διαδικασία αυτή είχαν ιδιωτικές επιτροπές που συστάθηκαν σε διάφορες πόλεις του ελληνικού κράτους. Τον συντονισμό τους, όπως και τη συνολική διαχείριση του ζητήματος της τροφοδοσίας των επαναστατών, είχε αναλάβει η Επιτροπή υπέρ των Κρητών που ιδρύθηκε το 1866 στην Αθήνα και αργότερα μετονομάστηκε σε Κεντρική υπέρ των Κρητών Επιτροπή.