Η εξέγερση του 1770 και το ενδεχόμενο εισβολής κάποιου από τα χριστιανικά βασίλεια της Ευρώπης στην Κρήτη δημιούργησε ιδιαίτερη ανησυχία ανάμεσα στον μουσουλμανικό πληθυσμό. Κατά τα επόμενα χρόνια, αναπτύχθηκε μια ιδιαίτερα καχύποπτη στάση απέναντι σε κάθε ευρωπαίο περιηγητή, ενώ και οι επίσημες αρχές επέβαλλαν σημαντικούς περιορισμούς και απαγορεύσεις. Αντίστοιχη καχυποψία αναπτύχθηκε και προς τους χριστιανούς του νησιού, υπό τον φόβο της σύμπραξής τους με έναν ενδεχόμενο εισβολέα.

Ο Άγγλος Charles R. Cockerell, που επισκέφτηκε το νησί στις αρχές του 19ου αιώνα, σημειώνει ότι «…οι Τούρκοι είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικοί για κάθε ξένο και πιθανό κατάσκοπό. Κανείς δεν μπορεί να περιφέρεται χωρίς να βρίσκεται υπό στενή παρακολούθηση […]. Για τον ίδιο λόγο, ήταν αδύνατον να σχεδιάσω οποιοδήποτε σημείο, όσο και αν το ήθελα». Ωστόσο, η καχυποψία των μουσουλμάνων δεν ήταν απολύτως αβάσιμη. Ενδεικτική είναι η περίπτωση των Philippe de Bonneval και Mathieu Dumas, οι οποίοι το 1783 περιηγήθηκαν στην Κρήτη παριστάνοντας τους εμπόρους, για να συντάξουν στη συνέχεια μια αναλυτική αναφορά προς τον βασιλιά της Γαλλίας, όπου περιέγραφαν αναλυτικά την οικονομική, διοικητική και αμυντική κατάσταση του νησιού.