Οι όροι της Σύμβασης της Χαλέπας, προέβλεπαν την αναβάθμιση του ρόλου και της δικαιοδοσίας της Γενικής Συνέλευσης. Μια πρώτη μεταβολή, αποτέλεσε η σημαντική ενίσχυση του αριθμού των πληρεξουσίων της χριστιανικής κοινότητας που πλέον θα αντιπροσωπεύονταν από 49 μέλη στο σύνολο των 80. Διαθέτοντας σαφή πλειοψηφία, οι χριστιανοί ήταν σε θέση να ελέγχουν πλήρως τη διαδικασία λήψης των αποφάσεων που αφορούσαν τοπικές υποθέσεις, όχι όμως και ζητήματα ευρύτερης νομοθεσίας, καθώς στην περίπτωση αυτή απαιτούνταν αυξημένη πλειοψηφία 53 ψήφων.

Ένας δεύτερος όρος που είχε ως σκοπό την αποτροπή της αυτονόμησης της Συνέλευσης, αποτελούσε η προϋπόθεση έγκρισης των αποφάσεών της μέσω Αυτοκρατορικού Διατάγματος. Κατά τα επόμενα χρόνια, η αναίρεση του συγκεκριμένου όρου αποτέλεσε σταθερή επιδίωξη της χριστιανικής κοινότητας, παρά το γεγονός ότι η Υψηλή Πύλη υπήρξε ιδιαίτερα προσεκτική στην άσκηση του συγκεκριμένου δικαιώματος, υπό τον φόβο ότι η υιοθέτηση μιας αυστηρής πολιτικής επί του συγκεκριμένου πεδίου θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως προσπάθεια ελέγχου των αποφάσεων της Συνέλευσης, οδηγώντας σε νέες εντάσεις και αντιπαραθέσεις.