Επιχειρώντας να κερδίσουν όσο το δυνατό περισσότερο χρόνο, στα μέσα Ιουνίου του 1821, μια ομάδα 30 αντρών υπό τον Αναγνώστη Παναγιωτάκη ή Πωλίδη και άλλους οπλαρχηγούς πήγε στο Θέρισο, προκειμένου να καθησυχάσουν τους κατοίκους του χωριού. Όμως η εμφάνιση στις 14 Ιουνίου μιας ομάδας μουσουλμάνων από τα Χανιά με επικεφαλής τον μουσουλμάνο Ταμπουρατζή θεωρήθηκε ότι αποτελούσε ανοικτή επίθεση. Μια μικρότερη ομάδα υπό τον Τσελεπή έστησε ενέδρα στα Κεραμιά και χτύπησε τους μουσουλμάνους, αναγκάζοντάς τους να υποχωρήσουν στο χωριό Λουλό και από εκεί, μετά από ολοήμερη μάχη, στα Χανιά. Γυρίζοντας στην πόλη, οι ηττημένοι μουσουλμάνοι υποστήριξαν ότι τα βουνά ήταν καλυμμένα από «…Μοσχόβους φραγκοφορεμένους και από Μανιάτας φουστανελλοφορεμένους…».

Συμβολικά, η μάχη στο Λουλό και η επίθεση που ακολούθησε στους Λάκκους σηματοδότησαν τη γενική έναρξη της επανάστασης στην Κρήτη. Ως αντίποινα, οι μουσουλμάνοι προχώρησαν σε νέες βιαιοπραγίες στα Χανιά, ενώ από την πλευρά τους οι χριστιανοί των χωριών της Κυδωνίας και του Αποκόρωνα στράφηκαν ενάντια στις τοπικές αρχές και τους μουσουλμάνους της περιοχής, αναγκάζοντάς τους να καταφύγουν στα Χανιά, τα νησιά της Σούδας και σε άλλες οχυρές τοποθεσίες.