Την υποβολή του υπομνήματος από τη συνάντηση της Κράπης στους Προξένους το φθινόπωρο του 1895, ακολούθησε η διασπορά των διαφόρων οπλαρχηγών στις περιοχές τους και η προσπάθεια κινητοποίησης του χριστιανικού πληθυσμού. Το επόμενο βήμα ήταν η σύσταση της Κεντρικής Επιτροπής Μεταπολιτεύσεως Κρήτης, με πρόεδρο τον Μανούσο Κούνδρουρο και αρκετά άλλα πρόσωπα προερχόμενα κυρίως από περιοχές της δυτικής και κεντρικής Κρήτης. Προσπάθειες για κατευνασμό των επαναστατών, έγιναν μέσω της άσκησης πιέσεων για την άμεση σύγκληση της Γενικής Συνέλευσης, χωρίς, ωστόσο, να οδηγήσουν σε κάποιο αποτέλεσμα.

Το αποτέλεσμα ήταν να ξεσπάσουν οι πρώτες συγκρούσεις. Μια πρώτη αψιμαχία έγινε στην Ασή-Γωνιά τον Οκτώβριο, ενώ ένα μήνα αργότερα η Επιτροπή κατέλαβε μετά από μάχη το χωριό Κάμποι. Ακολούθησε η μάχη της Κεφάλας στην περιοχή του Αλικάμπου και στις Βρύσες. Καμία από αυτές δεν είχε αποφασιστικό χαρακτήρα, ωστόσο ανέδειξε τις αδυναμίες του οθωμανικού στρατού και της χωροφυλακής, ενισχύοντας παράλληλα τις τάξεις των επαναστατών. Αποκορύφωμα αποτέλεσε η πολιορκία του οθωμανικού διοικητηρίου στο Βάμο τον Μάιο του 1896, γεγονός που σηματοδότησε την ανάληψη πιο δυναμικών, επιθετικών πρωτοβουλιών από μέρους των επαναστατών.