Η ανακοίνωση την άνοιξη του 1877, της θέσπισης του πρώτου Οθωμανικού Κοινοβουλίου, αντιμετωπίστηκε με σκεπτικισμό. Το ενδεχόμενο της συμμετοχής της Κρήτης σε αυτό, με έναν χριστιανό και ένα μουσουλμάνο αντιπρόσωπο, θεωρήθηκε άδικη από μέρους των χριστιανών, εφόσον δεν εξέφραζε την τοπική πληθυσμιακή αναλογία, ενώ υπήρχε κίνδυνος αναίρεσης του Οργανικού Νόμου. Για τους λόγους αυτούς, αρνήθηκαν να προχωρήσουν στην εκλογή του χριστιανού αντιπροσώπου, υπονομεύοντας παράλληλα κάθε προσπάθεια έμμεσης εκλογής του από μέρους των Γενικών Διοικητών.

Το ξέσπασμα την ίδια περίοδο του Ρωσό-Οθωμανικού πολέμου του 1877, άνοιξε τον δρόμο για μια νέα εξέγερση στην Κρήτη. Η σύσταση τοπικών επιτροπών, οι αφίξεις παλαιών οπλαρχηγών από περιοχές εκτός Κρήτης και ο σχηματισμός της Παγκρήτιας Επαναστατικής Συνέλευσης στο Φρε Αποκορώνου, δημιούργησαν το αναγκαίο υπόβαθρο για την έναρξη των συγκρούσεων τον Ιανουάριο του 1878. Το μεγαλύτερο μέρος του νησιού σύντομα βρέθηκε υπό τον έλεγχο των χριστιανών. Ωστόσο μετά τη νίκη της Ρωσίας και με παρέμβαση των ευρωπαϊκών δυνάμεων, αποφασίστηκε η επιβολή ανακωχής και η παραπομπή του ζητήματος στο επικείμενο Συνέδριο του Βερολίνου.