Ο όρος Τανζιμάτ (Τανζιμάτ-ι Χαϊριγέ, ευεργετικές μεταρρυθμίσεις), αφορά κυρίως τις μεταρρυθμίσεις που επιχειρήθηκαν στο πλαίσιο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας την περίοδο 1839-1876. Σκοπός ήταν η δημιουργία ενός νέου διοικητικού πλαισίου, βασισμένου σε έναν σύγχρονο και ισχυρό γραφειοκρατικό μηχανισμό. Ορόσημο θεωρείται το διάταγμα Γκιουλχανέ Χαττ-ι Σερίφ, του 1839, που εγγυόταν την τιμή και την περιουσία όλων των υπηκόων του Σουλτάνου, αναγνωρίζοντας την ισότητα όλων απέναντι στον νόμο ανεξαρτήτως θρησκεύματος. Παράλληλα, εισήγαγε ένα νέο σύστημα φορολόγησης, όπως και τη δημιουργία στρατού βασισμένου στο σύστημα της επιστράτευσης.

Παραμένει άγνωστο το κατά πόσον το παραπάνω διάταγμα αποτέλεσε αφορμή για την προώθηση αξιόλογων μεταβολών στην περίπτωση της Κρήτης. Αντίθετα, η δημοσίευση ενός δεύτερου διατάγματος το 1856, του Χάττι Χουμαγιούν, το οποίο αποσκοπούσε στην προώθηση και ενίσχυση των αρχικών μεταρρυθμίσεων, θεωρείται ότι άνοιξε τον δρόμο για την ουσιαστική βελτίωση της νομικής και θρησκευτικής θέσης των χριστιανών υπηκόων της Αυτοκρατορίας. Η εφαρμογή των όρων του υπήρξε επιλεκτική και με αρκετές κατά τόπους διαφοροποιήσεις, ωστόσο η αναγνώριση συγκεκριμένων δικαιωμάτων για τη χριστιανική κοινότητα δημιούργησε το αναγκαίο υπόβαθρο για τη διατύπωση αξιόλογων αιτημάτων και διεκδικήσεων κατά τις επόμενες δεκαετίες.