Μετά την αποτυχημένη προσπάθεια του 1825, ομάδες ενόπλων διασκορπίστηκαν σε όλο το νησί υπό την ηγεσία διαφόρων αρχηγών. Έχοντας ως καταφύγιο τη Γραμβούσα και τους μεγάλους ορεινούς όγκους, χτυπούσαν αδιακρίτως τους μουσουλμάνους, υπερασπιζόμενοι τον χριστιανικό πληθυσμό. Η δράση τους δημιουργούσε σημαντικά προβλήματα, καθώς η ύπαιθρος δεν ήταν πλέον ασφαλής. Ιδιαίτερα τα φαινόμενα διαρπαγής της αγροτικής παραγωγής, με σκοπό τον εφοδιασμό της Γραμβούσας, όπου είχε καταφύγει μεγάλος αριθμός προσφύγων, προκαλούσε αντιδράσεις ακόμα και από μέρους ορισμένων χριστιανών.

Λόγω της τακτικής να επιτίθενται αιφνιδιαστικά τη νύχτα, παριστάνοντας συχνά τους μουσουλμάνους, στις ομάδες αυτές δόθηκε το προσωνύμιο Καλησπέριδες, Παταξίες ή και Γραμβουσιανοί. Για τον ίδιο λόγο, ο τακτικός στρατός δεν μπορούσε να τους αντιμετωπίσει αποτελεσματικά. Φρουρές τοποθετήθηκαν σε διάφορα χωριά, σύντομα όμως οι μουσουλμάνοι διαπίστωσαν ότι ο καλύτερος τρόπος αντίδρασης ήταν ο σχηματισμός αντίστοιχων ομάδων, τις οποίες ονόμασαν Ζουρίδες. Ακολουθώντας παρόμοιες τακτικές, οι ομάδες αυτές έστηναν ενέδρες κατά τη διάρκεια της νύχτας στα διάφορα περάσματα, επιφέροντας σημαντικά πλήγματα στους αντιπάλους τους.