Η μετατροπή της Γενικής Συνέλευσης, μέσω της Σύμβασης της Χαλέπας, σε ένα πολιτικά ισχυρό, αντιπροσωπευτικό σώμα που θα μπορούσε να λαμβάνει ουσιαστικές αποφάσεις για τα τοπικά ζητήματα, αποτέλεσε καταλύτη για την μετακίνηση των τοπικών αντιπαραθέσεων από το εθνο-θρησκευτικό στο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο. Δεν επρόκειτο για σταθερές τάσεις, αλλά για αναδιατάξεις επιμέρους προσώπων και ομάδων, ανάλογα με τα ζητήματα που θέτονταν προς διαπραγμάτευση αλλά και τις επιμέρους διεκδικήσεις.

νδεικτικό παράδειγμα αποτελεί η συζήτηση στη Συνέλευση του 1881, σχετικά με την προοπτική της δημιουργίας μίας τοπικής τράπεζας από την τράπεζα Ζαρίφη. Τα μέλη της Συνέλευσης χωρίστηκαν σε δύο μεικτές ομάδες, όπου η μια υποστήριζε ότι ο ιδιωτικός δανεισμός κάλυπτε επαρκώς τις ανάγκες του πληθυσμού,- συνεπώς η ίδρυση τράπεζας δεν ήταν αναγκαία- ενώ η αντίπαλη παράταξη απέδιδε τις όποιες αντιστάσεις στη διαρκή επιδίωξη ορισμένων προσώπων να διατηρήσουν τον έλεγχο του τοπικού δανεισμού. Αντίστοιχες ομαδοποιήσεις εντοπίζονται και σε σχέση με επιμέρους ζητήματα μεταξύ διαφορετικών περιοχών ή ανάμεσα στις πόλεις και την ύπαιθρο, με ιδιαίτερη έμφαση στο πεδίο της φορολογίας ή των δημοσίων έργων.