Έχοντας πλέον υπό τον έλεγχό τους το φρούριο της Γραμβούσας, οι επαναστάτες επιχείρησαν να επεκτείνουν τη δράση τους και στο υπόλοιπο νησί. Ομάδες Κρητικών, μαζί με δυνάμεις στρατολογημένες στην Πελοπόννησο και άλλες περιοχές, έφταναν συνεχώς στο νησί υπό την ηγεσία του γενικού αρχηγού Λεωνίδα Λαζόπουλου.

Όμως η ανάμνηση της πρόσφατης ήττας είχε κάνει διστακτικούς τόσο τους Ριζίτες όσο και τους Σφακιανούς. Η ήττα των επαναστατών τον Οκτώβριο του 1825 στη μάχη του Βαρύπετρου και λίγο αργότερα στο Τηγάνι, κοντά στη Γραμβούσα, σήμανε το τέλος της νέας αυτής προσπάθειας. Μια τελευταία απόπειρα έγινε με σκοπό την εδραίωση της επανάστασης στον Αποκόρωνα και την κατάληψη της Μαλάξας, ωστόσο και αυτή αποδείχθηκε άκαρπη. Σύντομα, πολλοί από τους επαναστάτες που είχαν έρθει στην Κρήτη, ανάμεσά τους και ο Λαζόπουλος, εγκατέλειψαν το νησί και μαζί την προσπάθεια για νέα επαναστατική κινητοποίηση.