Την απόλυση του Ελ. Βενιζέλου από το Ηγεμονικό Συμβούλιο, ακολούθησε μια περίοδος απομάκρυνσής του από την πολιτική, επιστρέφοντας στην άσκηση της δικηγορίας. Η ενδιάμεση αυτή περίοδος, διαρκεί μέχρι το καλοκαίρι του 1904, όταν η δυσφορία προς την μέχρι τότε πολιτική διαχείριση διευρύνεται, οδηγώντας σε νέες ρήξεις και εντάσεις. Εγκαταλείποντας την ουδετερότητα, ο Βενιζέλος αποφάσισε να αναλάβει και πάλι ενεργό ρόλο, συνασπιζόμενος με τους Κωνσταντίνο Φούμη και Κωνσταντίνο Μάνο, με του οποίους προχώρησε στο κίνημα του Θερίσου τον Μάρτιο του 1905.

Παρά τις προσπάθειες τόσο του Ηγεμονικού καθεστώτος όσο και των ευρωπαϊκών δυνάμεων για την καταστολή του κινήματος, ο Βενιζέλος κατάφερε να εκμεταλλευτεί αποτελεσματικά τη συγκυρία, εξασφαλίζοντας πρόσθετες παραχωρήσεις από μέρους των Δυνάμεων, ενώ καθοριστικής σημασίας υπήρξε η αποχώρηση του Πρίγκιπα Γεωργίου και η αντικατάστασή του από τον Αλέξανδρο Ζαΐμη. Ωστόσο, η διπλωματική νίκη της παράταξης Βενιζέλου, δεν εκφράστηκε σε πολιτικό επίπεδο, καθώς δεν κατάφερε να κερδίσει τις εκλογικές αναμετρήσεις του 1906 και του 1907, παρά την εξασφάλιση αξιόλογων ποσοστών. Το 1910, ο Βενιζέλος αναχώρησε για την Αθήνα, μετά τον διορισμό του στη θέση του πολιτικού συμβούλου του Στρατιωτικού Συνδέσμου, αναλαμβάνοντας στη συνέχεια την πρωθυπουργία.