Στις αρχές του 1866, λόγω του μοναστηριακού ζητήματος αλλά και των ευρύτερων διοικητικών και φορολογικών παρεμβάσεων, η χριστιανική κοινότητα της Κρήτης βρισκόταν σε αναβρασμό. Ωστόσο, τόσο η ελληνική κυβέρνηση όσο και οι πρόξενοι των ευρωπαϊκών χωρών, επιχείρησαν να αποτρέψουν μια ενδεχόμενη ένοπλη εξέγερση, προτάσσοντας την προοπτική της διαπραγμάτευσης. Παρά την ισχυρή αντίδραση από μέρους του Γενικού Διοικητή, Ισμαήλ Πασά, οι χριστιανοί κατάφεραν στα μέσα Μαΐου να οργανώσουν γενική συνέλευση με τη συμμετοχή αντιπροσώπων από όλες τις επαρχίες, προχωρώντας στη σύνταξη ενός αναλυτικού υπομνήματος προς τον Σουλτάνο.

Το τελικό κείμενο περιλάμβανε συνολικά δέκα αιτήματα: τη φορολογική ελάφρυνση του πληθυσμού, την ανάπτυξη συγκοινωνιακών υποδομών και την αποδέσμευση όλων των λιμανιών, την ελεύθερη εκλογή και λειτουργία των Δημογεροντιών, όπως και την ουσιαστική εφαρμογή της ανεξιθρησκίας, την ίδρυση τοπικής τράπεζας, προκειμένου να καταπολεμηθεί η τοκογλυφία, τη βελτίωση του δικαστικού και διοικητικού συστήματος, τον ελεύθερο διορισμό δασκάλων και, τέλος, τη δυνατότητα άμεσης προσφυγής στον Σουλτάνο. Μια δεύτερη αναφορά στάλθηκε προς τους προξένους, ζητώντας την υποστήριξή τους για την προώθηση των παραπάνω διεκδικήσεων.