Λόγω της ορεινής οχυρής του θέσης, το Θέρισο είχε κεντρικό ρόλο στις επαναστάσεις του 19ου και του 20ού αιώνα. Η έναρξη της επανάστασης του 1821 στην Κρήτη και η πρώτη ένοπλη σύγκρουση στα μέσα Ιουνίου, συνδέεται άμεσα με τη συγκεκριμένη περιοχή. Αντίστοιχη δραστηριότητα υπήρξε και κατά την εξέγερση του 1841, ενώ κατά την έναρξη της νέας επανάστασης το 1866, το Θέρισο αποτέλεσε για ένα διάστημα έδρα της Επαναστατικής Επιτροπής. Πολυάριθμες συγκρούσεις καταγράφονται το 1867, όπως και το επόμενο έτος, ωστόσο οι μουσουλμάνοι εξασφάλισαν τον έλεγχο της περιοχής μόνο με την κατασκευή πύργων (φυλακίων) τον Αύγουστο του 1868. Η περιοχή αναδείχθηκε σε επαναστατικό κέντρο για άλλη μια φορά τον Απρίλιο του 1905, κατά το κίνημα της τριανδρίας των Ελευθερίου Βενιζέλου, Κωνσταντίνου Μάνου και Κωνσταντίνου Φούμη. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, πραγματοποιήθηκε εκεί η σύγκλιση της Επαναστατικής Συνέλευσης, όπου αποφασίστηκε η λήξη του αγώνα και η αποδοχή της συμφωνίας με τις ευρωπαϊκές δυνάμεις.