Αντίστοιχα με τη Σητεία, η Βιάννος υπήρξε μια από τις πλέον απομακρυσμένες περιοχές της ανατολικής Κρήτης, εξαιτίας της θέσης της στο νοτιοανατολικό άκρο του νομού Ηρακλείου, της ορεινής διαμόρφωσης του εδάφους και της απουσίας προσβάσεων από τη μεριά της θάλασσας. Λόγω της ιδιαιτερότητάς της, τα επαναστατικά γεγονότα στη συγκεκριμένη περιοχή υπήρξαν περιορισμένα. Στην πλειοψηφία τους αφορούσαν κυρίως επιδρομές, λ.χ. τον Σεπτέμβριο του 1822 δυνάμεις μουσουλμάνων που έδρευαν στη Χερσόνησο επέδραμαν στην περιοχή, όπως αντίστοιχα έπραξαν την ίδια περίοδο και άλλες δυνάμεις κατά την πορεία τους προς το Οροπέδιο Λασιθίου ή το Μεραμβέλλο. Παρόμοια δράση καταγράφεται και στην επανάσταση του 1866, με τοπικές συγκρούσεις επαναστατών με Οθωμανούς της Ιεράπετρας τον Δεκέμβριο του 1867. Μεγαλύτερη δραστηριότητα καταγράφεται στην περιοχή της Εμπάρου, όπου γίνονται αρκετές επιδρομές και η οποία τον Μάιο και ξανά τον Σεπτέμβριο του 1868, καταλαμβάνεται από τους επαναστάτες χωρίς, ωστόσο, να μπορέσουν να την κρατήσουν.
